Rond Herculeshof, een voormalige zorglocatie die een nieuwe bestemming heeft gekregen, wonen ouderen in woningen die passen bij hun levensfase. Zorggeschikt, dementievriendelijk, maar bovenal: gewoon in de buurt. In hetzelfde gebouw is een wijkpoli voor wie zorg nodig heeft en een huiskamer voor wie gewoon even binnen wil lopen.
Die twee functies klinken misschien vanzelfsprekend naast elkaar, maar juist de nabijheid maakt het verschil. Een bewoner die voor de wijkpoli komt, loopt langs de huiskamer. Een vrijwilliger die koffie inschenkt, merkt dat iemand er al een paar weken niet is geweest. Een professional die langskomt voor zorg, ziet dat iemand minder goed loopt dan de week ervoor. Zo komen signalen eerder boven en wordt hulp makkelijker gevonden, ook door mensen die er zelf niet snel om zouden vragen.
De huiskamer is inmiddels eigenlijk te klein geworden. Dat is geen probleem, maar een teken dat de plek wordt gevonden.
Daalhof laat zien dat een woonzorgzone niet draait om één voorziening. De kracht zit in de samenhang: passende woningen, ontmoeting, zorg dichtbij, vrijwilligers en professionals die elkaar kennen en aanvullen.